Το Σιντριβάνι των Μεδίκων.

Η Κρήνη των Μεδίκων είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και μελαγχολικά μνημεία του Παρισιού. Βρίσκεται στους Κήπους του Λουξεμβούργου (Jardin du Luxembourg) και κατασκευάστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τη βασίλισσα Μαρία των Μεδίκων, η οποία νοσταλγούσε τους κήπους και τα σιντριβάνια της πατρίδας της, της Φλωρεντίας. Η Μαρία των Μεδίκων (Marie de Médicis, 1575–1642) διετέλεσε βασίλισσα της Γαλλίας ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Μετά τη δολοφονία του συζύγου της το 1610, ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του ανήλικου γιου της, Λουδοβίκου ΙΓ΄, και έγινε μία από τις πιο ισχυρές πολιτικές φιγούρες της εποχής της.  Γεννημένη στη Φλωρεντία, η Μαρία ένιωθε έντονη νοσταλγία για την Ιταλία. Το 1612 αποφάσισε να χτίσει ένα νέο παλάτι και κήπους που θα της θύμιζαν το παλάτι Πίττι (Palazzo Pitti) και τους περίφημους Κήπους Μπόμπολι της Φλωρεντίας. Έτσι κατασκευάστηκε το Παλάτι του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, στους πανέμορφους κήπους του οποίου υπάρχει το περίφημο Σιντριβάνι των Μεδίκων.

Δεν είναι ένα θριαμβευτικό σιντριβάνι. Δεν εκτοξεύει νερά προς τον ουρανό. Είναι περισσότερο ένας καθρέφτης. Μια ήσυχη λεκάνη νερού που κρατά μέσα της τις αντανακλάσεις των δέντρων, των σύννεφων και του χρόνου.

Στο κεντρικό γλυπτό, ο γίγαντας Πολύφημος παρακολουθεί κρυφά τους εραστές Άκιδα και Γαλάτεια. Η σκηνή προέρχεται από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβίδιου και υπενθυμίζει ότι ακόμη και τα πιο ειδυλλιακά τοπία κρύβουν μια τραγωδία. Ο Οβίδιος στο έργο του παρουσιάζει την Γαλάτεια ως μια πανέμορφη Νηρηίδα (θαλάσσια νύμφη) που ζούσε στις ακτές της Σικελίας. Ήταν βαθιά ερωτευμένη με τον Άκιδα, έναν πανέμορφο νεαρό βοσκό, γιο του θεού Πάνα και μιας νύμφης. Ο Πολύφημος, ο τρομερός μονόφθαλμος Κύκλωπας που ζούσε στην ίδια περιοχή, ήταν επίσης παράφορα ερωτευμένος με τη Γαλάτεια. Εκείνη όμως τον απέρριπτε λόγω της άγριας εμφάνισης και του βίαιου χαρακτήρα του. Μια μέρα, ο Πολύφημος ανέβηκε σε έναν λόφο και άρχισε να παίζει την φλογέρα του για να εκφράσει τον πόνο του. Κοιτάζοντας προς τα κάτω, είδε τον Άκιδα και τη Γαλάτεια να ερωτοτροπούν κρυμμένοι (ακριβώς η σκηνή που αποτυπώνει το Σιντριβάνι των Μεδίκων). Τυφλωμένος από ζήλια, ο Κύκλωπας έβγαλε μια τρομακτική κραυγή. Η Γαλάτεια τρομαγμένη βούτηξε στη θάλασσα για να σωθεί, και ο Άκιδας προσπάθησε να ξεφύγει τρέχοντας. Ο Πολύφημος ξερίζωσε έναν τεράστιο βράχο από το βουνό της Αίτνας και τον πέταξε με δύναμη στον Άκιδα, καταπλακώνοντάς τον. Η Γαλάτεια, γεμάτη θλίψη, χρησιμοποίησε τις θεϊκές της δυνάμεις και μετέτρεψε το αίμα του νεκρού αγαπημένου της που συνέχιζε να αναβλύζει κάτω από τον βράχο, σε ένα καθαρό, κελαρυστό ποτάμι: το ομώνυμο ποτάμι στη Σικελία (Ποταμός Άκις ή Ακίδας- Fiume Jaci), που ρέει στους πρόποδες της Αίτνας.

Ίσως γι' αυτό η Κρήνη των Μεδίκων ταιριάζει τόσο στο Παρίσι. Είναι ένα μνημείο αφιερωμένο όχι στη νίκη, αλλά στη νοσταλγία. Μια Ιταλίδα βασίλισσα αναζήτησε στη Γαλλία μια ανάμνηση της Φλωρεντίας και, χωρίς να το γνωρίζει, δημιούργησε έναν τόπο όπου οι άνθρωποι έρχονται ακόμη για να κοιτάξουν το νερό και να δουν μέσα του κάτι από τον εαυτό τους. Όπως συμβαίνει με όλους τους καθρέφτες, το σιντριβάνι δεν δείχνει ποτέ μόνο το πρόσωπο που σκύβει από πάνω του· δείχνει και τον χρόνο που περνά πίσω από αυτό.