Σηκουάνας.

 

Ο Σηκουάνας δεν είναι απλώς ποτάμι· είναι μια αργή πρόταση που δεν τελειώνει ποτέ.

Σέρνεται μέσα στο Παρίσι σαν μνήμη που αρνείται να γίνει παρελθόν. Κάτω από τις γέφυρες του, τα νερά δεν περνούν - επιστρέφουν. Κάθε κύμα είναι μια μικρή επανάληψη της ίδιας ιστορίας: ανθρώπων που κοίταξαν το νερό νομίζοντας πως κοιτούν τον εαυτό τους.

Στις όχθες του, οι βιβλιοπώλες κρατούν ανοιχτά βιβλία σαν να τα προσφέρουν στο ρεύμα, λες και ο Σηκουάνας μπορεί να διαβάσει. Και ίσως να διαβάζει: όχι λέξεις, αλλά σιωπές.

Τη νύχτα, όταν τα φώτα της πόλης σπάνε πάνω του σαν ψιθυρισμένες υποσχέσεις, ο ποταμός γίνεται καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Εκεί δεν βλέπεις τι είσαι -βλέπεις τι θα ξεχαστεί.

Και αν σταθείς αρκετά ακίνητος, θα καταλάβεις κάτι παράδοξο:

ο Σηκουάνας δεν περνά από το Παρίσι.

Το Παρίσι περνά από πάνω του.