Κραβαρίτικα Βουνά, Ψυχή Βαθιά.

 

Τα βουνά δεν υψώνονται μόνο πάνω από τη γη· υψώνονται και μέσα στον άνθρωπο. Κάθε κορυφή είναι μια σιωπηλή ερώτηση προς τον ουρανό, κάθε χαράδρα μια μνήμη του χρόνου.

Όποιος αντικρίζει ένα βουνό νομίζει πως βλέπει πέτρα. Στην πραγματικότητα βλέπει διάρκεια. Βλέπει αιώνες βροχής, ανέμου και φωτός να έχουν μεταμορφωθεί σε μορφή. Γι’ αυτό τα βουνά μοιάζουν με την ψυχή: και τα δύο αποκαλύπτουν μόνο την επιφάνειά τους.

Η "βαθιά ψυχή" αγαπά τα βουνά γιατί αναγνωρίζει σε αυτά τον εαυτό της. Τις κορυφές των ονείρων της, τις χαράδρες των απωλειών της, τα μονοπάτια των δισταγμών της. Και όπως κανείς δεν κατακτά πραγματικά ένα βουνό, έτσι κανείς δεν φτάνει ποτέ στο τέλος της ψυχής του.

Ίσως γι’ αυτό τα βουνά γεννούν τόση σιωπή. Δεν έχουν απαντήσεις. Έχουν μόνο ύψος. Κι αυτό το ύψος καλεί τον άνθρωπο να κοιτάξει βαθύτερα μέσα του.

Τα βουνά είναι η γεωγραφία της γης· η "ψυχή βαθιά" είναι η γεωγραφία του απείρου.