Τα ελατοδάση.

Τα ελατοδάση δεν είναι τόποι· είναι μνήμη που δεν έμαθε ποτέ να γίνεται λέξη.

Ανεβαίνουν στις πλαγιές σαν σκέψη που αρνείται να τελειώσει. Κάθε έλατο μια κάθετη προσευχή, πράσινη και επίμονη, που δεν ζητά απάντηση. Ο άνεμος περνά μέσα τους σαν αναγνώστης που γυρίζει σελίδες χωρίς να καταλαβαίνει αν διαβάζει βιβλίο ή δάσος.

Εκεί, το φως δεν πέφτει· διασπάται. Γίνεται λεπτές βελόνες, κρύες και καθαρές, που ράβουν τη σιωπή στο έδαφος. Και το χώμα, σκοτεινό σαν ξεχασμένο μελάνι, κρατά μέσα του όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Στα ελατοδάση, ο χρόνος δεν κυλά. Σταματά για λίγο, σαν ζώο που αφουγκράζεται πριν συνεχίσει τον δρόμο του. Κι αν σταθείς ακίνητος, μπορεί να ακούσεις την ανάσα του βουνού να γράφει το ίδιο του το όνομα, ξανά και ξανά, χωρίς να το ολοκληρώνει ποτέ.