Ο Πύργος του Άιφελ, το Παρίσι και ο Σηκουάνας.

 

Ο Σηκουάνας κυλά, το Παρίσι ονειρεύεται και ο Πύργος του Άιφελ στέκει.

Ο ποταμός γνωρίζει πως όλα περνούν. Τα νερά του δεν είναι ποτέ τα ίδια. Τα σύννεφα αλλάζουν, οι εποχές γυρίζουν, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Κι όμως, πάνω από αυτή την αδιάκοπη ροή, ο Πύργος του Άιφελ υψώνεται σαν μια κατακόρυφη πρόταση απέναντι στην οριζόντια πρόταση του ποταμού.

Αν ο Σηκουάνας είναι ο χρόνος, τότε ο Πύργος είναι η μνήμη. Αν το Παρίσι είναι ένα βιβλίο, ο ποταμός είναι οι σελίδες του και ο Πύργος ο σελιδοδείκτης που επιμένει να δείχνει πάντοτε το ίδιο σημείο.

Τις νύχτες, όταν τα φώτα του καθρεφτίζονται στα νερά, μοιάζει σαν η πόλη να συνομιλεί με το είδωλό της. Ο ποταμός αφηγείται όσα χάθηκαν· ο Πύργος φυλάσσει όσα έμειναν.

Και κάπου ανάμεσα στη ροή του Σηκουάνα και στην ακινησία του Άιφελ γεννιέται το μυστικό του Παρισιού: η τέχνη να μετατρέπει τον χρόνο σε ανάμνηση και την ανάμνηση σε αιωνιότητα.