Όταν η αυλαία πέφτει...

Η αυλαία δεν πέφτει. Απλώς παύει για λίγο να προσποιείται ότι χωρίζει τον κόσμο σε δύο μέρη. Και ξεχνά για λίγο ότι πρέπει να σηκωθεί ξανά.

Το μικρόφωνο μένει μόνο, σαν μάρτυρας μιας φωνής που δεν ανήκει πια σε κανέναν.

Και η μουσική παράσταση συνεχίζεται αλλού: όχι στη σκηνή, αλλά στο εσωτερικό της σιωπής, όπου κάθε νότα επιστρέφει στην αρχική της μορφή- πριν γίνει ήχος, πριν γίνει χρόνος, πριν γίνει τέλος.