Η Αψίδα του Θριάμβου.

Ο άνθρωπος πάντα χρειάζεται μια πέτρα για να γράψει πάνω της τη λέξη «νίκη».

Έτσι έστησε και την Αψίδα του Θριάμβου στο κέντρο της πόλης -όχι για να θυμάται τους νεκρούς του πολέμου, αλλά για να θυμάται ότι κάποτε πίστεψε πως υπάρχει κάτι που λέγεται θρίαμβος και ότι δεν ήταν απλώς μια παύση πριν τον επόμενο πόλεμο.

Χτισμένη με εντολή του Ναπολέοντα, στο άκρο των Ηλυσίων Πεδίων, η Αψίδα του Θριάμβου δεν στέκεται απλώς ως μνημείο αυτοκρατορικής δόξας. Στέκει σαν παύση μέσα στην κυκλοφορία της πόλης: κάτω της συγκλίνουν δώδεκα λεωφόροι σαν ακτίνες ενός αόρατου ήλιου, όπου τα αυτοκίνητα κυλούν σαν νεύρα ενός ζωντανού οργανισμού. Τα αυτοκίνητα την κυκλώνουν αδιάκοπα σαν να αποδίδουν άθελά τους μια καθημερινή, ταπεινή τελετή: ο θρίαμβος έχει γίνει κυκλοφοριακός κόμβος.

Και αν ανέβεις πάνω της, βλέπεις το Παρίσι να απλώνεται σαν υπόσχεση που έχει ήδη αρχίσει να ξεχνιέται.

Γιατί ίσως εκεί να βρίσκεται η μικρή, μεγάλη ειρωνεία που ο άνθρωπος δεν αντέχει να γράψει στην πέτρα:

χτίζει αψίδες για να τιμήσει τη νίκη του,

και στο τέλος ο μόνος πραγματικός θρίαμβος

θα είναι ότι όλα -οι νίκες, οι ήττες, οι αψίδες, οι αυτοκρατορίες, οι πόλεις,  τα τροχοφόρα, οι άνθρωποι, η ιστορία,  η Γη, ο χρόνος-

θα εξισωθούν στην ίδια ήσυχη, αδιάφορη αιωνιότητα της λήθης.