Το απρόσμενο όργιο της Φύσης.

Σε ένα φύλλο, όχι μεγαλύτερο από την παλάμη ενός παιδιού, είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες πασχαλίτσες. Κόκκινες, διάστικτες με μαύρες τελείες, έμοιαζαν σαν σταγόνες χρώματος που ξέφυγαν από την παλέτα κάποιου αφηρημένου ζωγράφου. Όποιος τις παρατηρούσε βιαστικά θα έβλεπε μόνο ένα όμορφο θέαμα. Όποιος όμως στεκόταν λίγο περισσότερο, θα αντιλαμβανόταν ότι μπροστά του εκτυλισσόταν ένα από τα αρχαιότερα δράματα του κόσμου: η ακατάπαυστη επιθυμία της ζωής να συνεχίσει να υπάρχει.

Η φύση δεν γνωρίζει ντροπή. Δεν γνωρίζει ευπρέπεια, ούτε κοινωνικούς κανόνες. Τα λουλούδια επιδεικνύουν τα χρώματά τους για να προσελκύσουν επικονιαστές. Τα πουλιά τραγουδούν για να διεκδικήσουν συντρόφους. Τα ελάφια συγκρούουν τα κέρατά τους και τα δέντρα σκορπίζουν γύρη στον άνεμο με μια γενναιοδωρία σχεδόν σπάταλη.

Οι πασχαλίτσες πάνω στο φύλλο δεν ήταν παρά μια μικρή εκδοχή αυτού του κοσμικού γεγονότος. Ένα πολύχρωμο πλήθος που υπάκουε σε μια δύναμη αρχαιότερη από κάθε πολιτισμό και κάθε γλώσσα. Η ίδια δύναμη που έκανε τα πρώτα μονοκύτταρα να διαιρεθούν, που γέμισε τους ωκεανούς με ζωή και τους ουρανούς με φτερά.

Ίσως γι' αυτό το θέαμα να προκαλεί μια παράξενη αμηχανία στον άνθρωπο. Βλέπει μέσα του μια υπενθύμιση ότι, κάτω από τα βιβλία, τις ιδέες, τις θρησκείες και τις φιλοσοφίες, εξακολουθεί να υπάρχει ο ίδιος θεμελιώδης παλμός. Η ζωή που επιθυμεί να πολλαπλασιαστεί.

Το φύλλο εκείνο έμοιαζε με μικροσκοπική σκηνή θεάτρου. Οι πρωταγωνιστές ήταν ταπεινοί, σχεδόν ασήμαντοι. Κι όμως, το έργο που έπαιζαν ήταν το σημαντικότερο που έχει γραφτεί ποτέ. Όχι από άνθρωπο, αλλά από τη φύση την ίδια.

Και καθώς το αεράκι κουνούσε απαλά το κλαδί, οι πασχαλίτσες συνέχιζαν αδιάφορες για τα βλέμματα των περαστικών. Γιατί η ζωή δεν ενδιαφέρεται να γίνει κατανοητή. Αρκείται στο να ανθίζει, να αναπαράγεται και να επιμένει.

Αυτό που είδαμε πάνω σε ένα απλό φύλλο δεν ήταν μια συγκέντρωση εντόμων. Ήταν η ίδια η φύση να γιορτάζει την αφθονία της. Ένα απρόσμενο, πολύχρωμο και απολύτως αθώο όργιο ύπαρξης.