Παρατηρώντας το ρεύμα.

Κάθε ποτάμι είναι ένα μάθημα που επαναλαμβάνεται χωρίς ποτέ να λέει τα ίδια λόγια. Το νερό περνά ανάμεσα από πέτρες, κλαδιά και ρίζες, συναντά εμπόδια και όμως δεν σταματά. Δεν τα νικά με δύναμη· τα ξεπερνά με επιμονή.

Όποιος κάθεται για ώρα στην όχθη και παρατηρεί το ρεύμα, αργά ή γρήγορα αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του μέσα του. Άλλες σκέψεις κυλούν ήρεμα σαν νερό σε βαθιά κοίτη και άλλες αφρίζουν σαν ορμητικός χείμαρρος μετά τη βροχή. Κάποιες χάνονται πίσω από μια στροφή και δεν επιστρέφουν ποτέ.

Το ποτάμι δεν κρατά τίποτα. Ούτε το φύλλο που έπεσε το φθινόπωρο ούτε το κλαδί που παρέσυρε η καταιγίδα. Η σοφία του βρίσκεται ακριβώς εκεί: στη διαρκή κίνηση. Εμείς, αντίθετα, συχνά προσπαθούμε να φυλακίσουμε στιγμές, ανθρώπους και αναμνήσεις, σαν να μπορούσαμε να σταματήσουμε το νερό με τα χέρια μας.

Κι όμως, καθώς το βλέμμα ακολουθεί το ρεύμα, γεννιέται μια παράξενη γαλήνη. Η βεβαιότητα ότι η ζωή δεν ζητά να ελέγξεις κάθε στροφή της. Ζητά μόνο να συνεχίσεις να κυλάς.

Ίσως γι' αυτό τα ποτάμια γοητεύουν τόσο τον άνθρωπο. Επειδή, παρατηρώντας το ρεύμα τους, βλέπουμε για λίγο το αόρατο ρεύμα του χρόνου που περνά μέσα από όλους μας. Και καταλαβαίνουμε ότι η ομορφία δεν βρίσκεται στο να μένεις ακίνητος σαν βράχος, αλλά στο να προχωράς, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζεις πού ακριβώς σε οδηγεί το νερό.