Πέτρες κόντρα στο ποταμίσιο ρεύμα...

Οι πέτρες στο ποτάμι δεν είναι ακίνητες.

Είναι ταξιδιώτες που ξέχασαν το ταξίδι τους.

Τους παρέσυρε το νερό, όχι για να τους πάει κάπου, αλλά για να τους μάθει τη μορφή της υπομονής.

Κάθε πέτρα κρατάει πάνω της την παλιά βία του βουνού και τη μετατρέπει σε στρογγυλή μνήμη.

Σαν λέξεις που τις είπε ο καιρός τόσες φορές, ώσπου έχασαν τις γωνίες τους.

Το ποτάμι δεν τις μετακινεί απλώς - τις γράφει ξανά.

Σε μια γλώσσα χωρίς τελεία, μόνο ροή.

Κι όταν ο ήλιος πέφτει χαμηλά, οι πέτρες λάμπουν σαν να θυμούνται για λίγο πως κάποτε ήταν κραυγές.

Αλλά τώρα δεν φωνάζουν.

Μόνο ακούν το νερό να τις διαβάζει, ξανά και ξανά, χωρίς να τις τελειώνει ποτέ.