Οι φτέρες.

Οι φτέρες δεν ζητούν χώρο· τον αποκαλύπτουν.

Κάτω από τα έλατα, εκεί όπου το φως σπάει σε πράσινες σταγόνες, ξεδιπλώνουν μια σιωπηλή αρχιτεκτονική υγρασίας.

Δεν βλασταίνουν για να φανούν· επιμένουν για να κρατηθεί το χώμα ζωντανό, να μη χαθεί η μνήμη της βροχής.

Είναι το ενδιάμεσο ανάμεσα στη ρίζα και το σύννεφο -μια πράσινη γέφυρα που δεν τελειώνει ποτέ.