Η βουνίσια βρύση.

Κάτω από τις ρίζες των ελάτων μια μικρή πηγή επιμένει.

Δεν ρωτά ποιος περνά, ούτε ποιος θα επιστρέψει.

Απλώς ανεβαίνει από το χώμα σαν μνήμη που δεν ξέχασε τον ουρανό, και πέφτει πάλι πίσω στη γη για να την ξαναγεννήσει.

Τα βήματά μου σταματούν για λίγο· όχι από δίψα μόνο, αλλά από την αίσθηση πως εδώ ο χρόνος δεν τρέχει -πηγάζει.