Βλέμμα Ψηλά, Ψυχή Βαθιά.

 

Όσο πιο ψηλά σηκώνω το βλέμμα, τόσο πιο βαθιά κατεβαίνει η ψυχή.

Τα βουνά μού έμαθαν αυτό το παράδοξο: η κορυφή δεν είναι μια νίκη πάνω στη γη, αλλά ένας τρόπος να ακούς καλύτερα τη σιωπή της.

Κοιτάζω τις κορυφές, τα έλατα, τον ουρανό που ανοίγει σαν αρχαίο βιβλίο, και νιώθω πως ο κόσμος μεγαλώνει όχι γύρω μου, αλλά μέσα μου. Οι μεγάλες θέες δεν προσθέτουν εικόνες· αφαιρούν περιττά βάρη.

Το βλέμμα ζητά τον ορίζοντα. Η ψυχή ζητά το βάθος. Και κάπου ανάμεσα στα δύο, εκεί όπου ο αέρας μυρίζει ρετσίνι και χρόνο, κατοικεί η σπάνια γαλήνη που δεν χρειάζεται λόγια.

Βλέμμα ψηλά. Ψυχή βαθιά.

Ίσως αυτή να είναι η απλούστερη περιγραφή της ευτυχίας.