Τα γέρικα δέντρα.

 

Τα γέρικα δέντρα δεν υψώνουν πια το ανάστημά τους για να εντυπωσιάσουν τον ουρανό.

Στέκουν σιωπηλά, γεμάτα ρωγμές, λειχήνες και μνήμη. Κάθε κόμπος στον κορμό τους είναι ένα έτος που νίκησε τον χειμώνα· κάθε κουφάλα ένα καταφύγιο για πουλιά, έντομα και όνειρα.

Τα νεαρά δέντρα μεγαλώνουν προς το φως. Τα γέρικα, όμως, μοιάζουν να μεγαλώνουν προς το βάθος. Οι ρίζες τους έχουν συνομιλήσει τόσο πολύ με τη γη, ώστε η σοφία τους δεν βρίσκεται στα κλαδιά αλλά στο αόρατο μέρος του κόσμου.

Όποιος σταθεί κάτω από τη σκιά τους δεν συναντά μόνο ένα δέντρο. Συναντά έναν χρόνο που απέκτησε σώμα. Έναν ζωντανό χάρτη από καλοκαίρια, καταιγίδες και σιωπές.

Ίσως γι’ αυτό τα γέρικα δέντρα προκαλούν δέος. Δεν μας θυμίζουν πόσο νέα είναι η ζωή, αλλά πόσο βαθιά μπορεί να γίνει.