Τα Άγρια Άλογα.

 

Τα άγρια άλογα δεν γνωρίζουν σύνορα. Διαβάζουν τη γη με τις οπλές τους και τον άνεμο με τη χαίτη τους. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει δρόμους, εκείνα βλέπουν ορίζοντες.

Υπάρχει κάτι το αρχέγονο στο καλπασμό τους, σαν ανάμνηση ενός κόσμου που προηγήθηκε των χαρτών και των περιφράξεων. Δεν τρέχουν για να φτάσουν κάπου· τρέχουν για να παραμείνουν ελεύθερα.

Ίσως γι’ αυτό μας συγκινούν τόσο. Στα σώματά τους αναγνωρίζουμε μια δυνατότητα που ποτέ δεν χάθηκε εντελώς: τη δυνατότητα να ανήκουμε περισσότερο στον άνεμο παρά στις συνήθειές μας.

Στα βουνά, η ελευθερία δεν είναι ευθεία γραμμή αλλά ανάβαση. Εκεί τα άγρια άλογα δεν τρέχουν απλώς· ανεβαίνουν τον κόσμο σαν να θυμούνται μια παλαιότερη μορφή του.

Το σώμα τους γνωρίζει τη γωνία της πέτρας και τη σιωπή του γκρεμού. Δεν υπάρχει δρόμος για αυτά, μόνο πιθανότητες εδάφους. Κάθε άλμα είναι μια μικρή νίκη απέναντι στη βαρύτητα, σαν να διαπραγματεύονται συνεχώς με το αδύνατο.

Τα βουνά τα διαμορφώνουν όπως το μυστήριο διαμορφώνει τη σκέψη: χωρίς να δίνει απαντήσεις, μόνο δυσκολίες. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δυσκολία, τα άλογα δεν γίνονται πιο βαριά αλλά πιο καθαρά. Η κίνηση τους αποκτά την ακρίβεια ενός ενστίκτου που έχει ξεχάσει τον φόβο.

Λένε πως τα άγρια άλογα των βουνών δεν ανήκουν σε τόπο αλλά σε ύψος. Ότι δεν κατοικούν στη γη αλλά στη μετάβαση από τη γη προς τον ουρανό. Και ίσως αυτό να είναι η πιο καθαρή μορφή ύπαρξης: να είσαι πάντα στο ενδιάμεσο.

Όποιος τα έχει δει από μακριά, θυμάται όχι τη μορφή τους αλλά την ταχύτητα με την οποία η μορφή αρνείται να γίνει φυλακή. Γιατί κάθε άγριο άλογο στα βουνά είναι μια άρνηση της ακινησίας, μια μικρή εξέγερση της ύλης απέναντι στην πέτρα.

Στα βουνά, τα άγρια άλογα δεν τρέχουν προς την ελευθερία· είναι η ελευθερία που θυμάται το όνομά της.