Η Βρύση στις Ράχες.

Στο δάσος η βρύση δεν τρέχει απλώς νερό· ξεχνά τον χρόνο.

Σκύβουν οι ρίζες των δέντρων σαν παλιές σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και το νερό απαντά χωρίς λέξεις -μόνο με τη δροσιά του.

Εκεί, η πέτρα δεν είναι πέτρα· είναι μνήμη που ψιθυρίζει στο σκοτάδι της γης. Κάθε σταγόνα πέφτει σαν μικρή άρνηση της σιωπής, κι όμως τη βαθύνει.

Κι όποιος πλησιάσει, δεν πίνει μόνο νερό. Πίνει λίγο από το δάσος που θυμάται τον εαυτό του.