Ο Βράχος στο Ποτάμι.

Ο βράχος στεκόταν αιώνες μέσα στο ποτάμι.

Το νερό τον χτυπούσε αδιάκοπα, τον χειμώνα με ορμή, το καλοκαίρι με ψίθυρο. Κι όμως, εκείνος δεν μετακινούνταν. Δεν νικούσε το ποτάμι· απλώς άντεχε.

Οι άνθρωποι συχνά θαυμάζουν το νερό, γιατί κινείται, ταξιδεύει, αλλάζει. Λιγότερο συχνά θαυμάζουν τον βράχο, που μένει στη θέση του και δέχεται υπομονετικά όσα του φέρνει ο χρόνος.

Κι όμως, η ιστορία του ποταμού είναι γραμμένη και πάνω στον βράχο. Οι χαρακιές του είναι οι πλημμύρες, οι λείες του καμπύλες είναι οι εποχές, οι ρωγμές του είναι οι χειμώνες που πέρασαν. Το νερό κυλά, αλλά δεν θυμάται. Ο βράχος μένει και θυμάται για λογαριασμό του.

Ίσως η ζωή να χρειάζεται και τα δύο: τη ροή του ποταμού για να προχωρά και τη σιωπή του βράχου για να μην ξεχνά.

Γιατί καμιά φορά η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να κινείς τον κόσμο, αλλά να παραμένεις ακλόνητος ενώ ο κόσμος κινείται γύρω σου.