Το Άτι.

Το άτι δεν είναι απλώς ένα άλογο. Είναι το άλογο όπως το θυμάται η μνήμη και το τραγουδά η παράδοση. Είναι η δύναμη που καλπάζει ανάμεσα στο χώμα και στον ουρανό, το ζώο που κουβάλησε βασιλιάδες, αντάρτες, εραστές και ταξιδιώτες.

Στα δημοτικά τραγούδια το άτι καταλαβαίνει τον καβαλάρη του. Ακούει τη λύπη του, μοιράζεται την αγωνία του, γίνεται σύντροφος και όχι εργαλείο. Μιλά σχεδόν με τη σιωπή του. Τα μάτια του βλέπουν πιο μακριά από τον δρόμο και οι οπλές του χτυπούν τον χρόνο σαν τύμπανα.

Όταν το άτι στέκεται ακίνητο σε ένα λιβάδι, μοιάζει με άγαλμα της ελευθερίας. Όταν όμως ξεκινήσει τον καλπασμό, γίνεται άνεμος. Η χαίτη του κυματίζει σαν σημαία και το σώμα του γράφει πάνω στη γη μια σύντομη, περήφανη ποίηση.

Ίσως γι' αυτό το άτι δεν ανήκει μόνο στη φύση. Ανήκει και στα όνειρα. Εκεί όπου κάθε άνθρωπος, έστω για μια στιγμή, θέλησε να αφήσει πίσω του τα βάρη του κόσμου και να χαθεί στον ορίζοντα καλπάζοντας προς το άγνωστο.