Η Ισορροπία της Φύσης.

Η φύση δεν αγαπά τις ακρότητες. Το ποτάμι δεν βιάζεται να γίνει θάλασσα, ούτε το βουνό ζηλεύει τον ουρανό. Κάθε τι κατέχει τη θέση του μέσα σε μια αόρατη γεωμετρία σχέσεων, όπου η ζωή γεννιέται, ακμάζει και επιστρέφει στη γη για να ξαναγίνει ζωή.

Η αλεπού κυνηγά το ποντίκι, το γεράκι την αλεπού, και ο χρόνος όλους. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φαινομενική σκληρότητα, κρύβεται μια βαθύτερη αρμονία. Η φύση δεν γνωρίζει ούτε έλεος ούτε σκληρότητα· γνωρίζει μόνο ισορροπία.

Ένα δέντρο πέφτει και γίνεται τροφή για μύκητες. Ένα ποτάμι πλημμυρίζει και αφήνει πίσω του γόνιμη γη. Ακόμη και η φθορά έχει τον σκοπό της. Τίποτε δεν περισσεύει, τίποτε δεν χάνεται πραγματικά.

Ο άνθρωπος συχνά φαντάζεται ότι βρίσκεται έξω από αυτόν τον κύκλο. Μα κάθε φορά που διαταράσσει την ισορροπία, ανακαλύπτει πως είναι μέρος της. Η ξηρασία, η πλημμύρα, η ερημοποίηση και η απώλεια των ειδών δεν είναι παρά η γλώσσα με την οποία η φύση υπενθυμίζει τα όριά της.

Η αληθινή σοφία ίσως βρίσκεται στην παρατήρηση μιας λιμνοθάλασσας ένα ήσυχο δειλινό: στις καλαμιές που λυγίζουν χωρίς να σπάνε, στους ερωδιούς που περιμένουν ακίνητοι, στο νερό που δέχεται τον άνεμο χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.

Η ισορροπία της φύσης δεν είναι ακινησία. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση αντιθέσεων που συνυπάρχουν. Μια λεπτή συμφωνία ανάμεσα στη γέννηση και τον θάνατο, στη δύναμη και την ευθραυστότητα, στη σιωπή και στο τραγούδι των πουλιών.

Και ίσως γι' αυτό η φύση εξακολουθεί να μας γοητεύει: επειδή μας θυμίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στην υπεροχή, αλλά στο μέτρο. Στην εύθραυστη, πολύτιμη ισορροπία των πραγμάτων.