Το παραποτάμιο δάσος.

Το παραποτάμιο δάσος υπάρχει πάντα στο όριο δύο αφηγήσεων: της γης που επιμένει να θυμάται και του νερού που αρνείται να επαναληφθεί.

Εκεί, οι ιτιές γράφουν με τα κλαδιά τους μια αργή καλλιγραφία πάνω στην επιφάνεια του ποταμού, σαν βιβλίο που δεν προορίζεται να διαβαστεί ολόκληρο. Κάθε σελίδα του διαλύεται την ίδια στιγμή που σχηματίζεται -κι όμως τίποτε δεν χάνεται, απλώς μεταφράζεται σε άλλη ροή.

Τα πλατάνια, μάρτυρες μιας παλαιότερης γεωμετρίας, στέκουν σαν κατάλογοι ενός πράσινου αρχείου. Κάθε δέντρο και μια πιθανότητα του ίδιου τοπίου, κάθε σκιά και μια παραλλαγή του φωτός που δεν αποφάσισε ακόμη ποιο όνομα να πάρει.

Ο περιπατητής νομίζει ότι διασχίζει το δάσος, όμως στην πραγματικότητα διασχίζει τις εκδοχές του. Σε μία απ’ αυτές, το ποτάμι ρέει προς τα πίσω· σε άλλη, τα πουλιά πετούν κάτω από το νερό· σε μια τρίτη, το ίδιο το δάσος θυμάται ότι υπήρξε κάποτε καθρέφτης.

Και όταν φεύγει, δεν ξέρει αν εγκατέλειψε το τοπίο ή αν απλώς έπαψε για λίγο να αποτελεί μέρος της βιβλιοθήκης του.