Που κρύβεται η ταμπακιέρα...

Υπάρχουν αντικείμενα που υπηρετούν μια ανάγκη και υπάρχουν αντικείμενα που αφηγούνται έναν τρόπο ζωής. Η ταμπακιέρα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Πριν γίνει ένα μικρό κουτί για καπνό και τσιγάρα, ήταν σχεδόν τελετουργικό αντικείμενο. Άνοιγε αργά, περνούσε από χέρι σε χέρι, συνόδευε συζητήσεις, συμφωνίες, φιλίες και σιωπές. Το άρωμα του καπνού δεν ήταν απλώς μυρωδιά· ήταν μνήμη. Μια μνήμη φυλαγμένη σε μέταλλο, ξύλο ή δέρμα.

Η αισθητική της ταμπακιέρας δεν βρισκόταν μόνο στην κατασκευή της αλλά και στην κίνησή της. Στον τρόπο που ο ιδιοκτήτης την έβγαζε από την τσέπη, την άνοιγε με μια μικρή κίνηση του αντίχειρα και αποκάλυπτε το περιεχόμενό της σαν να αποκάλυπτε ένα μυστικό. Ήταν μια μικρή σκηνή θεάτρου που παιζόταν αμέτρητες φορές μέσα στην ημέρα.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου τα περισσότερα αντικείμενα σχεδιάζονται για να αντικαθίστανται γρήγορα, η παλιά ταμπακιέρα μοιάζει με απομεινάρι ενός κόσμου πιο αργού. Ενός κόσμου όπου ακόμη και οι συνήθειες είχαν μορφή, βάρος και προσωπικότητα.

Ίσως γι' αυτό η λέξη επιβιώνει και μεταφορικά. Όταν λέμε «εκεί είναι η ταμπακιέρα», δεν μιλάμε για το κουτί του καπνού. Μιλάμε για την ουσία του πράγματος. Για το σημείο όπου κρύβεται η αλήθεια πίσω από τα στολίδια, τις δικαιολογίες και τις περιστροφές.

Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη γοητεία της ταμπακιέρας: ότι ένα μικρό αντικείμενο, φτιαγμένο για να φυλάει καπνό, κατέληξε να συμβολίζει εκείνο που όλοι αναζητούμε στις συζητήσεις, στην τέχνη και στη ζωή -τον πυρήνα, την ουσία, το πραγματικό περιεχόμενο.

Εκεί είναι η ταμπακιέρα. Όχι στο περίβλημα, αλλά σε αυτό που κρύβεται μέσα.