Ο κατηφές.

Ο κατηφές, λουλούδι ή ψυχή- ποτέ δεν ξεχωρίζει καθαρά το χώμα από τη σκέψη.

Στις άκρες του κήπου στέκει, σαν μικρή θλίψη που έμαθε να ανθίζει. Δεν ζητά φως· το αντέχει. Δεν ζητά λόγο· τον υπονοεί.

Κι όταν πέφτει το δειλινό, μοιάζει να ξέρει πως η ομορφιά δεν είναι πάντα χαρά- μερικές φορές είναι απλώς η ήσυχη επιμονή του χρυσού μέσα στο σκοτάδι.