Τα γεράνια.

 

Τα γεράνια δεν γεννήθηκαν για να εντυπωσιάζουν. Δεν έχουν την αριστοκρατική έπαρση της ορχιδέας ούτε το εφήμερο μεγαλείο του τριαντάφυλλου. Είναι τα λουλούδια της αυλής, του μπαλκονιού, του παραθύρου που βλέπει στον δρόμο. Ανθίζουν εκεί όπου περνά η καθημερινότητα.

Στέκονται μέσα στις γλάστρες τους, αψηφώντας τον ήλιο του καλοκαιριού και τους ανέμους του χειμώνα. Δεν ζητούν πολλά· λίγο χώμα, λίγο νερό και λίγη φροντίδα. Ανταποδίδουν όμως γενναιόδωρα, χαρίζοντας χρώμα εκεί όπου το τσιμέντο θα ήθελε να επιβάλει τη μονοτονία του.

Τα γεράνια είναι η σιωπηλή αισιοδοξία των σπιτιών. Κάθε άνθος τους μοιάζει με μια μικρή δήλωση ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται πολυτέλεια. Αρκεί μια γλάστρα στο περβάζι για να αλλάξει η όψη ενός δρόμου, όπως αρκεί μια καλή λέξη για να αλλάξει η διάθεση μιας ημέρας.

Ίσως γι' αυτό τα γεράνια επιμένουν να ανθίζουν στις πιο απλές γειτονιές. Ξέρουν πως η ζωή δεν μετριέται από τα μεγάλα γεγονότα, αλλά από τις μικρές, επίμονες εκρήξεις χρώματος που αντιστέκονται στη φθορά. Και κάθε φορά που ένα παράθυρο ανοίγει πάνω από μια ανθισμένη γλάστρα, η πόλη θυμάται, έστω για μια στιγμή, ότι η ψυχή ενός τόπου δεν κατοικεί στα μνημεία του, αλλά στα ταπεινά του άνθη.