Ο Σαίξπηρ στο Παρίσι.

 

Αν ο Σαίξπηρ περπατούσε σήμερα στο Παρίσι, ίσως να απορούσε λιγότερο με τα μνημεία και περισσότερο με τους ανθρώπους. Θα αναγνώριζε αμέσως τους εραστές στις όχθες του Σηκουάνα, τους φιλόδοξους που ανεβαίνουν τα σκαλιά των θεάτρων, τους μοναχικούς που διαβάζουν σε κάποιο παγκάκι. Οι ήρωές του βρίσκονται ακόμη εδώ, μόνο που άλλαξαν ρούχα και γλώσσα.

Στο Παρίσι, η πόλη μοιάζει να έχει καταλάβει ένα από τα μεγάλα μυστικά του Σαίξπηρ: ότι η ζωή είναι ταυτόχρονα τραγωδία και κωμωδία. Κάτω από την ίδια γέφυρα μπορεί να γεννηθεί ένας έρωτας και να τελειώσει ένας άλλος. Στο ίδιο καφέ μπορεί κάποιος να γράφει το αριστούργημά του και κάποιος άλλος την παραίτησή του από τα όνειρά του.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο του συνεχίζει να ζει έντονα στη γαλλική πρωτεύουσα, στα θέατρα, στα πανεπιστήμια και στα βιβλιοπωλεία της πόλης. Η παρουσία του παραμένει ζωντανή αιώνες μετά τον θάνατό του. 

Ίσως λοιπόν ο Σαίξπηρ στο Παρίσι να μην έγραφε μια νέα τραγωδία ούτε μια νέα κωμωδία. Ίσως να καθόταν σιωπηλός σε ένα τραπεζάκι δίπλα στον Σηκουάνα και να χαμογελούσε. Γιατί θα έβλεπε πως, παρά τους αιώνες, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν τα ίδια λάθη, να κυνηγούν τα ίδια όνειρα και να προφέρουν με διαφορετικές λέξεις τις ίδιες παλιές αλήθειες.

Και τότε θα καταλάβαινε πως η αθανασία ενός συγγραφέα δεν βρίσκεται στα βιβλία του, αλλά στο γεγονός ότι ο κόσμος συνεχίζει να παίζει το έργο του χωρίς να το γνωρίζει.