Η Μπλούζα.

 

Η μπλούζα είναι ίσως το πιο ταπεινό από τα ενδύματα. Δεν έχει τη μεγαλοπρέπεια ενός μανδύα ούτε την επισημότητα ενός κοστουμιού. Κι όμως, βρίσκεται πιο κοντά στο σώμα από πολλά άλλα ρούχα, σαν μια δεύτερη επιδερμίδα που κουβαλά τις κινήσεις, τις συνήθειες και τις μικρές ιστορίες της καθημερινότητας.

Μια παλιά μπλούζα δεν είναι ποτέ απλώς ύφασμα. Είναι οι βόλτες που έκανε, οι συζητήσεις που άκουσε, οι λεκέδες που απέκτησε και οι εποχές που πέρασαν πάνω της. Φυλάσσει μνήμες χωρίς να το γνωρίζει, όπως ένα βιβλίο που δεν έγραψε ποτέ τις σελίδες του αλλά κράτησε το άρωμα όσων το διάβασαν.

Ίσως γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε ορισμένες μπλούζες. Όχι επειδή έχουν αξία, αλλά επειδή κάποτε απέκτησαν ιστορία. Και η ιστορία, όσο ταπεινή κι αν είναι, έχει πάντα μεγαλύτερη αντοχή από το ύφασμα που τη φιλοξενεί.

Στο τέλος, η μπλούζα φθείρεται, ξεθωριάζει και χάνεται. Μα για λίγο είχε το προνόμιο να ακολουθήσει έναν άνθρωπο στο ταξίδι του μέσα στον χρόνο. Και αυτό είναι ίσως η πιο ευγενής μορφή αθανασίας που μπορεί να γνωρίσει ένα κομμάτι ύφασμα.