Βελγική σοκολάτα.

Η βελγική σοκολάτα, αν την πάρεις στα σοβαρά, σε προδίδει.

Δεν είναι φτιαγμένη για σοβαρότητα. Είναι μια συνωμοσία κακάο, βουτύρου και υπερβολικής ευγένειας, οργανωμένη από μοναχούς που βαρέθηκαν τον Θεό και αποφάσισαν να Τον αντικαταστήσουν με γέμιση φουντουκιού.

Στις Βρυξέλλες -μια πόλη που μοιάζει να σκέφτεται διαρκώς την πιθανότητα να βρέχει- κάποιος ανακάλυψε ότι η απόλαυση δεν χρειάζεται νόημα, χρειάζεται επικάλυψη. Και έτσι γεννήθηκαν οι πραλίνες: μικρές εκρήξεις ευπρέπειας που κρύβουν μέσα τους το χάος με μεταξωτό περιτύλιγμα.

Ο κόσμος λέει «σοκολάτα». Αλλά αυτό είναι μια απλοποίηση, όπως όταν λες «έρωτας» για να μην χρειαστεί να εξηγήσεις την κβαντική αστάθεια του να θέλεις κάποιον στις 3:17 το πρωί.

Η Godiva δεν πουλάει σοκολάτα. Πουλάει την ιδέα ότι μπορείς να είσαι ευγενικά παραδομένος στην υπερβολή χωρίς να χάσεις τα ρούχα σου. Η Leonidas είναι πιο δημοκρατική: σαν να σου λέει «έλα όπως είσαι, αλλά φέρε και λίγη αξιοπρέπεια, αν γίνεται». Και η Neuhaus συμπεριφέρεται σαν κάποιος που γνωρίζει ότι η ιστορία της σοκολάτας είναι απλώς η ιστορία της υπομονής που απέτυχε να γίνει φιλοσοφία.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε κομμάτι σοκολάτας είναι μια μικρή επανάσταση κατά της σοβαρότητας του σύμπαντος. Ο Νεύτωνας είδε μήλα να πέφτουν· οι Βέλγοι είδαν κακάο να λιώνει και είπαν: «Αυτό είναι πιο χρήσιμο για την ψυχή».

Και κάπου εκεί βρίσκεται η ρωγμή.

Δαγκώνεις μια σοκολάτα και για ένα δευτερόλεπτο το σύμπαν χάνει τη σκληρότητά του. Οι νόμοι της φυσικής παθαίνουν ένα μικρό νευρικό γέλιο. Η αιωνιότητα γίνεται κακάο. Και εσύ, αντί να καταρρεύσεις υπό το βάρος της ύπαρξής σου, απλώς ζητάς κι άλλο.

Γιατί η σοκολάτα, όπως θα σου έλεγε ένας σοφός που έχει πιει υπερβολικό κακάο και έχει διαβάσει υπερβολικά πολλή φιλοσοφία, δεν είναι τροφή. Είναι μια ευγενική εξαπάτηση της πραγματικότητας. Και μάλιστα μία από τις λίγες που αξίζουν να της παραδοθείς χωρίς διαπραγμάτευση.