Ένας φτωχός και μόνος καουμπόης στους δρόμους των Βρυξελλών.

Ο Λούκυ Λουκ στις Βρυξέλλες δεν είναι πραγματικά ένας καουμπόης που ταξιδεύει· είναι ένας καουμπόης που επιστρέφει στον δημιουργό του: γιατί ο Morris (Maurice De Bevere) δεν τον έφερε από την Αμερική -τον έφτιαξε από τις Βρυξέλλες. Εκεί, στην καρδιά της βελγικής σχολής κόμικς, ο καουμπόης γεννιέται όχι ως ιστορική φιγούρα της Δύσης, αλλά ως ευρωπαϊκό βλέμμα πάνω στη Δύση: λίγο ειρωνικό, λίγο καθαρό, πάντα αποστασιοποιημένο, σαν γραμμή μελάνης που σχολιάζει αυτό που σχεδιάζει.

Γι’ αυτό και στις Βρυξέλλες ο Λούκυ Λουκ δεν είναι ξένος. Είναι κομμάτι της πόλης που τον φαντάστηκε. Στους τοίχους της "Comic Strip Route" στέκεται δίπλα σε άλλους ήρωες- τον ΤενΤεν και τον  Σπιρού, σαν μουσειακή ανάμνηση της ίδιας φαντασίας που τον γέννησε.

Κι έτσι η εικόνα κλείνει κυκλικά:

Ο Λούκυ Λουκ δεν ταξιδεύει από την Άγρια Δύση στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη τον έχει ήδη φτιάξει εκεί  -και τον ξαναβλέπει, στις Βρυξέλλες, σαν να κοιτάζει ένα παλιό της σχέδιο στον τοίχο και να αναγνωρίζει πάνω του τον ίδιο της τον μύθο.

Στη φανταστική του εκδοχή, φαντάζεται κανείς τον Λούκυ Λουκ να περπατάει στην Rue de la Buanderie, να στέκεται μπροστά από μια μπυραρία, και να μην λέει τίποτα -γιατί ο Λούκυ Λουκ πάντα λέει λίγα. Μόνο κοιτάει. Οι Ντάλτον δεν θα έχουν τράπεζα να ληστέψουν αυτή τη φορά, αλλά τουρίστες που μπερδεύονται με τα μετρό και χάρτες. Η Ντόλυ θα μασάει βελγικές βάφλες αντί για σανό, με σοβαρότητα αλόγου που έχει δει πολλά. Κι ο Ραν Ταν Πλαν θα φαντάζει χαζός όχι λόγω βιολογίας αλλά λόγω βελγικής μπύρας.

Τότε οι Βρυξέλλες παύουν να είναι πόλη -γίνονται σκηνικό που σε καλεί να φύγεις προς την Δύση: ένας φτωχός και μόνος καουμπόης δεν χρειάζεται έρημο· του αρκεί ένας ήλιος που δύει, σαν μελάνι που δεν αποφασίζει αν θέλει να γίνει ιστορία ή σκίτσο. Και ο Λούκυ Λουκ, μόνος πάντα με τη σκιά του πιο γρήγορη κι από τον ίδιο, δεν είναι παρά η υπογραφή του ήλιου που δύει μια μέρα θερινού ηλιοστασίου: μια σιωπηλή συμφωνία ότι η Δύση δεν τελειώνει ποτέ- απλώς σχεδιάζεται καλύτερα.