Στης Πικροδάφνης τον ανθό.

Κάτω από την πικροδάφνη, εκεί όπου το φύλλο είναι πάντα πράσινο σαν να αρνείται τον χρόνο, γεννήθηκε ένα δημοτικό τραγούδι χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.

Δεν είναι σαφές αν ο άνθρωπος αποκοιμήθηκε πρώτος ή αν το όνειρο τον διάλεξε. Ξέρουμε μόνο ότι, καθώς το άνθος άνοιγε με την πίκρα του καλοκαιριού, άνοιξε κι ένας άλλος κόσμος: ένας γάμος που δεν έγινε ποτέ, μια αγάπη που μετακινήθηκε από την πραγματικότητα στη μνήμη, και από τη μνήμη στο τραγούδι.

Η πικροδάφνη δεν ξεχωρίζει το ευχάριστο από το οδυνηρό. Ανθίζει και στα δύο. Κι έτσι το δημοτικό τραγούδι της δεν είναι θρήνος ούτε χαρά· είναι κάτι τρίτο, πιο παλιό: η στιγμή που ο χρόνος σταματά για να αφήσει μια ιστορία να γίνει μύθος.

Και κάθε φορά που το τραγουδάς, δεν ξαναθυμάσαι απλώς εκείνον που έχασε. Θυμάσαι ότι η απώλεια είχε πάντα άνθη.

"Στης πικροδάφνης τον ανθό

έγειρα ν' αποκοιμηθώ

άντε λίγο ύπνο για να πάρω

κι είδα όνειρο μεγάλο

Παντρεύουν την αγάπη μου

για πείσμα για γινάτι μου

άντε και της δίνουν τον εχθρό μου

για το πείσμα το δικό μου

Στο γάμο τους με προσκαλούν

και για κουμπάρο με καλούν

για να πάω να στεφανώσω

δυο κορμάκια να ενώσω

Περνώ τα στέφανα χρυσά

βαστά καημένη μου καρδιά

άντε με λαμπάδες απ' ασήμι

να υπάρχει εμπιστοσύνη

Και τα χεροκρατήματα

κι αυτά μαργαριτάρι

χαρά στον νιο που θα σε πάρει."