Η συκιά της πόλης.

Η συκιά της πόλης είναι πάντα μια μικρή παραφωνία. Ανάμεσα σε τσιμέντο, πολυκατοικίες και καλώδια, στέκεται σαν να ξέχασε ο χρόνος ένα κομμάτι από την ύπαιθρο. Δεν ζητά άδεια να υπάρχει. Οι ρίζες της ψάχνουν πεισματικά μια χαραμάδα στο πεζοδρόμιο και τα φύλλα της απλώνονται πάνω από τα αυτοκίνητα, αδιαφορώντας για την αρχιτεκτονική της ανθρώπινης βιασύνης.

Δεν παράγει μόνο σύκα· παράγει μνήμη. Όποιος τη βλέπει θυμάται μια αυλή, ένα χωριό, ένα καλοκαίρι, μια γιαγιά που άπλωνε τα σύκα στον ήλιο να γίνουν παστέλι του χρόνου. Ένα δέντρο μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους: στον κόσμο που χάσαμε και στον κόσμο που χτίσαμε.

Η πόλη πιστεύει πως κυριαρχεί στη φύση. Η συκιά, όμως, γνωρίζει πως η φύση δεν ηττάται· απλώς περιμένει. Ένας σπόρος που έφερε ένα πουλί, μια ρίζα που βρήκε λίγο χώμα, μια σταγόνα βροχής, ήταν αρκετά για να αποδείξουν πως η ζωή δεν χρειάζεται πολλά για να επιστρέψει.

Κι έτσι, η συκιά της πόλης γίνεται κάτι περισσότερο από ένα δέντρο. Είναι μια σιωπηλή αντίσταση απέναντι στην ομοιομορφία του τσιμέντου. Μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στις πιο άκαμπτες κατασκευές του ανθρώπου, η ζωή επιμένει να γράφει τη δική της ιστορία, με φύλλα αντί για λέξεις και με καρπούς αντί για επιχειρήματα.