Το καπέλωμα.

Το «καπέλωμα» είναι μια λέξη που μοιάζει αθώα, σχεδόν καθημερινή, σαν ένα καπέλο που απλώς σκιάζει το μέτωπο. Όμως στη γλώσσα της κοινωνίας, της πολιτικής και των ανθρώπινων σχέσεων, σημαίνει κάτι πιο σκοτεινό: την επιβολή. Την κάλυψη της φωνής του άλλου από μια ισχυρότερη φωνή.

Καπέλωμα είναι όταν μια ιδέα δεν απορρίπτεται, αλλά καταλαμβάνεται. Όταν μια πρωτοβουλία δεν ακυρώνεται, αλλά «φοριέται» από κάποιον άλλον, που την παρουσιάζει ως δική του. Είναι η στιγμή που η δημιουργία χάνει τον δημιουργό της.

Στην πολιτική, το καπέλωμα γίνεται "τέχνη". Συμμαχίες, κινήσεις, αποφάσεις - όλα μπορούν να αποκτήσουν νέο «ιδιοκτήτη» μέσα σε μια δήλωση ή μια υπογραφή. Μια πράξη που γεννήθηκε συλλογικά, ξαφνικά σκιάζεται από έναν μόνο.

Στην καθημερινότητα, όμως, το καπέλωμα είναι πιο ήσυχο. Είναι η παρέμβαση στη συζήτηση που δεν αφήνει τον άλλο να ολοκληρώσει. Είναι η ιδέα που λέγεται από κάποιον, και λίγο μετά επιστρέφει σαν να μην ειπώθηκε ποτέ από αυτόν.

Το παράδοξο είναι πως το καπέλο, ως αντικείμενο, προστατεύει από τον ήλιο. Το «καπέλωμα» όμως, στην ανθρώπινη χρήση του, δεν προστατεύει: καλύπτει για να κρύψει.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία του: δεν είναι απλώς πράξη κυριαρχίας, αλλά και μια λεπτή μετατόπιση της μνήμης. Το ποιος είπε τι, αρχίζει να θολώνει - μέχρι που μένει μόνο η σκιά της εξουσίας πάνω από το γεγονός.

Στο τέλος, το καπέλωμα δεν αλλάζει πάντα την πραγματικότητα. Αλλάζει όμως ποιος την αφηγείται.