Το δακρυσμένο αηδόνι.

 

Δεν έκλαιγε για τη νύχτα, μα για το ίδιο του το τραγούδι- εκείνο που χάθηκε πριν ειπωθεί.

Στα κλαδιά έμεινε μια ρωγμή φωτός, κι ένα σιωπηλό «αν» που δεν τόλμησε να γίνει ήχος.

Κάθε του νότα στάλαζε μνήμη, σαν να μάθαινε το δάσος πως η ομορφιά πονά όταν γίνεται καθρέφτης.

Κι όταν σώπασε τελείως, ο κόσμος δεν κατάλαβε αν έφυγε το αηδόνι ή αν επιτέλους άκουσε τον εαυτό του.