Το Τραγούδι του Λιβαδιού.

 

Το τραγούδι του λιβαδιού δεν ακούγεται με τα αυτιά. Ακούγεται με την υπομονή.

Είναι το θρόισμα των χόρτων όταν περνά ο άνεμος, το βουητό των μελισσών που μεταφέρουν την άνοιξη από άνθος σε άνθος, το ξαφνικό πέταγμα μιας πέρδικας, το αόρατο βήμα μιας αλεπούς στο λυκόφως. Είναι μια μουσική χωρίς μαέστρο και χωρίς κοινό, που παίζεται αδιάκοπα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το πρωί το λιβάδι τραγουδά σε μείζονα κλίμακα. Οι δροσοσταλίδες λάμπουν σαν νότες πάνω στις χορδές της γης και το φως ξεδιπλώνει αργά τη μελωδία του κόσμου. Το μεσημέρι η μουσική γίνεται πυκνή, γεμάτη από το βουητό της ζωής. Και το βράδυ όλα χαμηλώνουν, ώσπου μένει μόνο μια βαθιά, γαλήνια συγχορδία από τζιτζίκια, γρύλους και σιωπή.

Το λιβάδι δεν τραγουδά για τον εαυτό του. Τραγουδά για την ισορροπία. Για τη συνύπαρξη των πολλών. Για την ταπεινή σοφία που γνωρίζει πως κανένα λουλούδι δεν ανθίζει μόνο του και κανένας σπόρος δεν ταξιδεύει χωρίς τον άνεμο.

Και όποιος ξαπλώσει κάποτε ανάμεσα στα αγριολούλουδα, αφήνοντας για λίγο τον θόρυβο των ανθρώπων πίσω του, ίσως ακούσει αυτό το αρχαίο τραγούδι. Ένα τραγούδι χωρίς λόγια, που μιλά για όλα όσα έχουν σημασία: τη ζωή, τον χρόνο και την ήσυχη ευτυχία του να ανήκεις στον κόσμο.