Το Παράθυρο και το Φως.

 

Πολλοί αναζητούν ένα παράθυρο με θέα. Να βλέπει θάλασσα, βουνό, μια πόλη που απλώνεται μέχρι τον ορίζοντα. Πιστεύουν πως η αξία του παραθύρου βρίσκεται σε όσα αποκαλύπτει. Κι όμως, η πρώτη του αποστολή δεν είναι να δείχνει τον κόσμο αλλά να αφήνει το φως να μπαίνει.

Ένα παράθυρο μπορεί να βλέπει σε έναν στενό δρόμο, σε μια αυλή ή ακόμη και σε έναν γυμνό τοίχο. Αν όμως γεμίζει το δωμάτιο με φως, εκπληρώνει τον σκοπό του. Γιατί το φως δεν φωτίζει μόνο τα αντικείμενα· φωτίζει και τις σκέψεις. Κάνει το μικρό να φαίνεται ευρύχωρο και το συνηθισμένο να αποκτά μια παράξενη αξιοπρέπεια.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Συχνά θαυμάζουμε εκείνους που έχουν «θέα» - κύρος, επιτυχία, επιτεύγματα, ορίζοντες που προκαλούν δέος. Όμως η πραγματική τους αξία δεν βρίσκεται πάντα σε όσα βλέπουν ή κατέχουν. Βρίσκεται στο φως που αφήνουν να περάσει μέσα από αυτούς. Στη γνώση που μοιράζονται, στην καλοσύνη που σκορπούν, στην ελπίδα που γεννούν στους άλλους.

Η θέα είναι προνόμιο. Το φως είναι δικαίωμα κι ανάγκη.

Και ίσως, στο τέλος, να θυμόμαστε λιγότερο τα παράθυρα που μας έδειξαν μακρινούς ορίζοντες και περισσότερο εκείνα που φώτισαν το δωμάτιο όταν είχε σκοτεινιάσει.