Τα κεράσια.

 

Υπάρχουν καρποί που τρέφουν και καρποί που σαγηνεύουν. Τα κεράσια ανήκουν στους δεύτερους. Η λεία τους επιδερμίδα, το βαθύ κόκκινο χρώμα και η σφιχτή, ζουμερή σάρκα τους μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί για να προκαλούν όλες τις αισθήσεις μαζί.

Κρατάς ένα κεράσι ανάμεσα στα δάχτυλα και πριν ακόμη το γευτείς, έχει ήδη αρχίσει η απόλαυση. Το φως γλιστρά πάνω στην επιφάνειά του, αναδεικνύοντας εκείνη τη γυαλιστερή λάμψη που θυμίζει πολύτιμο λίθο. Ύστερα έρχεται η στιγμή της γεύσης. Η λεπτή φλούδα υποχωρεί και ο χυμός απελευθερώνεται αμέσως, γλυκός και αρωματικός, γεμίζοντας το στόμα με το άρωμα του καλοκαιριού.

Η γλύκα του κερασιού δεν είναι βαριά ούτε επιθετική. Είναι μια γλύκα ζωηρή, παιχνιδιάρικη, που εμφανίζεται και χάνεται γρήγορα, αφήνοντας πίσω της την επιθυμία για έναν ακόμη καρπό. Ίσως γι' αυτό δύσκολα σταματά κανείς στο πρώτο κεράσι. Το ένα καλεί το επόμενο, όπως οι λέξεις μιας όμορφης ιστορίας καλούν την επόμενη σελίδα.

Κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, ένα μπολ γεμάτο κεράσια μοιάζει σχεδόν με υπόσχεση. Υπόσχεση ότι η φύση, έστω και για λίγο, μπορεί να συμπυκνώσει την ομορφιά, το άρωμα και τη γεύση σε έναν μικρό, κατακόκκινο καρπό.

Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό τους. Δεν προσφέρουν μόνο γλυκύτητα. Προσφέρουν μια σύντομη, αισθησιακή εμπειρία της αφθονίας του καλοκαιριού, μια στιγμή όπου η απόλαυση γίνεται τόσο απλή όσο το να φέρεις ένα κεράσι στα χείλη σου.