Η τέχνη της πίτας.

Η τέχνη της πίτας δεν είναι συνταγή. Είναι μια αργή μνήμη που δουλεύεται με τα χέρια, σαν να πλάθεις χρόνο αντί για ζύμη. Στην επιφάνειά της γράφονται γενιές που δεν ήξεραν να γράψουν αλλιώς παρά μόνο με αλεύρι, νερό και φωτιά. Κάθε άνοιγμα φύλλου είναι μια μικρή παραβίαση της σιωπής της ύλης.

Η ζύμη δεν αντιστέκεται· θυμάται. Θυμάται το νερό που την άγγιξε, το λάδι που την γλύκανε, την παλάμη που την πίεσε χωρίς βιασύνη. Και όταν απλώνεται λεπτή σαν υπόσχεση, γίνεται σχεδόν διαφανής: όχι γιατί χάνει τον εαυτό της, αλλά γιατί τον πολλαπλασιάζει. Σαν να αφήνει τον κόσμο να περάσει μέσα της.

Η γέμιση δεν είναι ποτέ απλώς υλικό. Είναι τόπος: χόρτα, τυρί, κρέας ή σιωπή, όλα μεταμφιεσμένα σε γεύση. Κάθε πίτα είναι ένας μικρός χάρτης επαρχίας, ένα τοπίο που χωράει σε ταψί. Όταν μπαίνει στον φούρνο, δεν ψήνεται μόνο· μεταμορφώνεται σε αφήγηση που δεν χρειάζεται αφηγητή.

Και όταν βγει, δεν ανήκει πια σε κανέναν. Μόνο στο τραπέζι που την περιμένει σαν αναπόφευκτη μοίρα. Η τέχνη της πίτας είναι ακριβώς αυτό: η στιγμή που η καθημερινότητα γίνεται τελετουργία, χωρίς να το παραδέχεται.