Οι παλιές εφημερίδες.

Οι παλιές εφημερίδες έχουν τη μυρωδιά μιας εποχής που δεν ζητά να επιστρέψει- μόνο να θυμηθεί.

Στα διπλωμένα τους φύλλα κοιμούνται ειδήσεις που κάποτε ήταν κραυγές. Πολέμοι που σήμερα μοιάζουν με παράγραφους. Γάμοι, θάνατοι, υποσχέσεις πολιτικών, μικρές αγγελίες για χαμένες γάτες και μεγάλα όνειρα για χαμένες χώρες.

Κι όμως, το πιο παράξενο δεν είναι το περιεχόμενο. Είναι η σιωπή τους τώρα. Η μελάνη έχει στεγνώσει σαν χρόνος που δεν ανανεώνεται πια. Κάθε σελίδα είναι ένα παράθυρο που κάποτε άνοιξε και τώρα έχει γίνει το ίδιο το τζάμι.

Όποιος τις διαβάζει σήμερα δεν διαβάζει ειδήσεις· διαβάζει την αμηχανία του χρόνου όταν συνειδητοποιεί ότι δεν είναι αιώνιος.

Και ίσως εκεί, ανάμεσα σε ξεθωριασμένες επικεφαλίδες και τσακισμένες γωνίες, να κρύβεται η πιο καθαρή αλήθεια: ότι όλα κάποτε γίνονται παλιές εφημερίδες -ακόμα και η μνήμη.