Η Τσεκούρα.

Η Τσεκούρα στη Ναυπακτία δεν είναι βουνό· είναι η ευγένεια της ύλης όταν αποφασίζει να γίνει τοπίο.

Στα πλευρά της, το φως δεν πέφτει-

κατοικεί.

Τα έλατα δεν την ντύνουν· τη διαβάζουν.

Κάθε βελόνα τους είναι μια μικρή απόπειρα να συλλάβει την ομορφιά χωρίς να την προδώσει.

Κι οι πέτρες της, παλιές σαν ανείπωτες φράσεις,

δεν αντιστέκονται στον χρόνο· τον εξευγενίζουν.

Εδώ, η φύση δεν εντυπωσιάζει.

Σιωπηλά αποδεικνύεται.

Και αν ο Μπόρχες περνούσε από εκεί, θα έλεγε πως η Τσεκούρα είναι ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε ποτέ για να διαβαστεί,

αλλά για να θυμίζει ότι η ομορφιά δεν έχει κορύφωση-

έχει μόνο συνέχεια που μοιάζει με αιωνιότητα.