Κλεπά.

Το χωριό μου δεν το κοιτάζω· με κοιτάζει.

Στη Ναυπακτία,

ανάμεσα στα έλατα που ανεβαίνουν σαν σκέψεις και στις πέτρες που δεν έμαθαν ποτέ να φεύγουν,

νιώθω πως δεν επέστρεψα ποτέ-

απλώς δεν έφυγα ολοκληρωτικά.

Ο τόπος μου με αναγνωρίζει πριν τον αναγνωρίσω εγώ.

Σαν παλιά γλώσσα που ξεχνιέται στο στόμα αλλά όχι στο αίμα.

Οι δρόμοι του δεν με οδηγούν. Με θυμούνται.

Και κάθε στροφή είναι μια μικρή δοκιμή της μνήμης μου,

αν είμαι ακόμη ικανός να ανήκω σε κάτι που δεν ζητά εξηγήσεις.

Το φως εδώ δεν πέφτει πάνω στα σπίτια·

κάθεται μαζί τους.

Κι εγώ, ανάμεσα σε έλατα και σιωπές,

καταλαβαίνω πως το χωριό μου δεν είναι πίσω μου ούτε μπροστά μου-

είναι μέσα μου,

σαν μια ήρεμη κορυφή που δεν χρειάζεται να κατακτηθεί για να υπάρξει.