Ο Αρδίνης ανάμεσα στις ελατοκορφές.

Όταν η κορυφή των ελάτων ανταγωνίζεται αυτή των βουνών τότε το ύψος παύει να είναι μέτρο και γίνεται διαφωνία του φωτός με τον εαυτό του.

Η κορυφή των ελάτων ανεβαίνει με πράσινη υπομονή, σαν να προσπαθεί να θυμηθεί τον ουρανό από τη ρίζα της. Η κορυφή των βουνών, πιο αρχαία, δεν ανεβαίνει· απλώς υπάρχει, σαν πέτρα που έχει ξεχάσει πως κάποτε ήταν θάλασσα.

Και ανάμεσά τους, ο αέρας γίνεται κριτής χωρίς φωνή.

Τότε καταλαβαίνεις: δεν ανταγωνίζονται.

Συνομιλούν.

Τα έλατα ψιθυρίζουν το πρόσκαιρο.

Τα βουνά απαντούν με σιωπή που δεν τελειώνει.