Θέα θαλάσσης.

Η θάλασσα από ψηλά δεν είναι τοπίο· είναι μνήμη που αναπνέει αλάτι.

Ένα παράθυρο ανοιχτό στο απέραντο, όπου το φως σπάει σε κύματα και ξαναγίνεται σιωπή.

Κι αν μείνεις λίγο ακίνητος, η «θέα θαλάσσης» παύει να είναι θέα -γίνεται κάλεσμα.