Οι Μύγες.

 

Οι μύγες είναι από τα πιο παρεξηγημένα πλάσματα της φύσης. Τις διώχνουμε από τα σπίτια μας, τις θεωρούμε ενοχλητικές και επίμονες, όμως η παρουσία τους θυμίζει κάτι βαθύτερο: ότι η ζωή δεν γνωρίζει κενά. Εκεί όπου υπάρχει τροφή, αποσύνθεση ή αφθονία, εμφανίζονται και αυτές.

Η μύγα δεν έχει τη χάρη της πεταλούδας ούτε το τραγούδι του αηδονιού. Είναι το έντομο της καθημερινότητας, της κουζίνας, της αυλής, του καλοκαιρινού μεσημεριού. Πετά αδιάκοπα, σαν να μην αναγνωρίζει εμπόδια, επιστρέφοντας πάντα εκεί απ' όπου την έδιωξες.

Ίσως γι' αυτό να έγινε σύμβολο της επιμονής. Δεν έχει τη δύναμη του αετού ούτε την ομορφιά του παγονιού, αλλά διαθέτει μια ακατανίκητη βούληση να συνεχίσει.

Και αν η πεταλούδα μάς μιλά για τη μεταμόρφωση, η μύγα μάς θυμίζει κάτι πιο ταπεινό και πιο αληθινό: ότι η ζωή δεν αποτελείται μόνο από λουλούδια, αλλά και από όσα απομένουν όταν τα λουλούδια μαραίνονται. Εκεί, στις σκιές της αφθονίας και της φθοράς, ακούγεται το διαρκές βουητό της. Ένα μικρό, επίμονο τραγούδι της επιβίωσης.