Τα μωβ χείλη του Καλοκαιριού.

Τα μούρα δεν έχουν την αλαζονεία των άλλων φρούτων. Δεν ταξιδεύουν εύκολα από την φύση στα super market, δεν αντέχουν στις βιτρίνες και σπάνια θα τα βρεις στους πάγκους των αγορών. Ζουν για λίγο και χάνονται γρήγορα, σαν μια καλοκαιρινή ανάμνηση.

Πέφτουν στο χώμα αφήνοντας πάνω στις πέτρες και στα δάχτυλα το βαθύ τους χρώμα, ένα μελάνι που θυμίζει πως η φύση κάποτε έγραφε τις ιστορίες της χωρίς χαρτί. Κάτω από μια μουριά, γενιές παιδιών λερώθηκαν, γέλασαν και γύρισαν σπίτι με μωβ χείλη και λεκιασμένες παλάμες.

Η μουριά δεν προσφέρει μόνο καρπούς· προσφέρει σκιά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο παλιά της σοφία: να δίνει ταυτόχρονα καταφύγιο και γλυκύτητα. Να απλώνει τα κλαδιά της πάνω από τον άνθρωπο και να του χαρίζει μικρούς, σκοτεινούς καρπούς που μοιάζουν με σταγόνες συμπυκνωμένου καλοκαιριού.

Τα μούρα είναι ένας καρπός της μνήμης. Όποιος τα γεύτηκε παιδί, δύσκολα τα ξεχνά. Γιατί μαζί με τη γεύση τους επιστρέφουν οι αυλές, οι χωματόδρομοι, τα μεσημέρια του Ιουνίου και η αίσθηση ότι ο κόσμος ήταν κάποτε μεγαλύτερος και πιο αθώος.