Του ποταμού η εκβολή...

 

Η εκβολή του ποταμού στην θάλασσα είναι η στιγμή που το γλυκό νερό παύει να ανήκει στον εαυτό του. Έπειτα από βουνά, χαράδρες, πέτρες και στροφές, φτάνει στη θάλασσα για να χαθεί μέσα της.

Κι όμως, δεν είναι ήττα. Είναι ολοκλήρωση.

Το ποτάμι δεν ταξίδεψε για να παραμείνει ποτάμι. Ταξίδεψε για να γίνει κάτι μεγαλύτερο από το όνομά του.

Στην εκβολή του συναντιούνται δύο κόσμοι: η μνήμη του βουνού και η λήθη της θάλασσας. Εκεί τα νερά ανακατεύονται αργά, σαν δύο εποχές που δυσκολεύονται να αποχαιρετιστούν.

Ίσως γι' αυτό οι εκβολές έχουν πάντα κάτι το μελαγχολικό. Μοιάζουν με το τέλος ενός βιβλίου που αγαπήσαμε ή με έναν άνθρωπο που, ύστερα από μια ζωή γεμάτη διαδρομές, επιστρέφει στο απέραντο.

Το ποτάμι δεν φοβάται την εκβολή του. Ξέρει πως κάθε τέλος είναι μια άλλη μορφή συνέχειας.

Και η θάλασσα, υπομονετική όπως πάντα, το περιμένει από την πρώτη σταγόνα της πηγής του.