Ο Κουρασμένος Λαγός.

 

Ο κουρασμένος λαγός δεν έτρεχε πια για να ξεφύγει από κανέναν.

Είχε διασχίσει τόσες αυγές και τόσα λειβάδια, που έμαθε πως η ταχύτητα δεν είναι πάντα σοφία. Στάθηκε στην άκρη του δάσους, κάτω από τις φτέρες και τις σκιές των ελάτων, κι άφησε τον άνεμο να συνεχίσει μόνος του το ταξίδι.

Τα μάτια του είχαν ακόμη τη λάμψη της εγρήγορσης, μα μέσα τους κατοικούσε τώρα μια βαθύτερη γνώση: πως η γη δεν ανήκει σε εκείνον που τη διασχίζει γρήγορα, αλλά σε εκείνον που προλαβαίνει να την κοιτάξει.

Έτσι, καθώς το δειλινό άπλωνε το χρυσαφί του πέπλο πάνω στους λόφους, ο λαγός ανακάλυψε ένα μυστικό που τα νεανικά του πόδια δεν του είχαν επιτρέψει να μάθει· ότι καμιά φορά η πιο όμορφη διαδρομή αρχίζει όταν σταματά το τρέξιμο.