Η σιωπή του δειλινού...

Η σιωπή του δειλινού αρκεί ως μαρτυρία.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις από πού είδες τον ήλιο να δύει, ούτε να περιγράψεις το βουνό, τη θάλασσα ή το παράθυρο. Το φως, λίγο πριν χαθεί, αφήνει πάντοτε τα ίχνη του: στις κορυφές που κοκκινίζουν, στα δέντρα που σκοτεινιάζουν αργά, στο βλέμμα που μένει για λίγο στραμμένο προς τον ορίζοντα.

Η σιωπή του δειλινού αρκεί ως μαρτυρία. Γιατί υπάρχουν στιγμές που δεν ζητούν διήγηση, όπως δεν ζητά εξήγηση το άρωμα του έλατου μετά τη βροχή ή το τραγούδι ενός πουλιού μέσα στο δάσος. Αρκεί που συνέβησαν.

Και ίσως η ομορφιά να είναι ακριβώς αυτό: όχι ό,τι μπορούμε να πούμε για τον κόσμο, αλλά ό,τι μας αφήνει άφωνους μπροστά του, σαν να μας εμπιστεύτηκε για μια στιγμή ένα μυστικό που δεν προορίζεται για λέξεις.