Η Πρωινή Παρέα.

 

Η μέρα δεν αρχίζει με την ανατολή του ήλιου. Αρχίζει με τις γνώριμες μορφές που συναντάς κάθε πρωί.

Με τον άνθρωπο που σηκώνει το φλιτζάνι του καφέ σαν να χαιρετά την καινούργια ημέρα. Με εκείνον που παραπονιέται για τον καιρό, λες και συνομιλεί με τα σύννεφα. Με τη σιωπηλή παρουσία κάποιου που δεν λέει πολλά, μα η απουσία του γίνεται αμέσως αισθητή.

Η πρωινή παρέα είναι ένα μικρό καταφύγιο πριν ανοίξει η πόρτα της καθημερινότητας. Ένα λιμάνι λίγων λεπτών, όπου οι άνθρωποι αφήνουν για λίγο τα βάρη τους στο τραπέζι, δίπλα στον καφέ και στο ψωμί της ημέρας.

Κανείς δεν γνωρίζει πόσα χρόνια κρατά αυτή η συνήθεια. Οι εποχές αλλάζουν, τα μαλλιά ασπρίζουν, τα χέρια γεμίζουν ρυτίδες. Κι όμως, κάθε πρωί οι ίδιες φωνές υφαίνουν έναν αόρατο ιστό συντροφικότητας πάνω από τον χρόνο.

Μερικές φορές δεν χρειάζονται ούτε λέξεις. Αρκεί ένα νεύμα του κεφαλιού, ένα χαμόγελο, μια θέση που κρατήθηκε χωρίς να το ζητήσει κανείς. Οι πιο βαθιές φιλίες συχνά κατοικούν σε αυτές τις μικρές, ανεπαίσθητες χειρονομίες.

Και όταν κάποιος λείψει, η απουσία του πέφτει πάνω στην παρέα σαν πρωινή δροσιά. Δεν μιλούν πολύ γι' αυτό. Κοιτούν απλώς την άδεια καρέκλα και θυμούνται. Γιατί η μνήμη δεν ζει μόνο στα μεγάλα γεγονότα· ζει και στις καθημερινές συνήθειες που αγαπήσαμε.

Ίσως τελικά η πρωινή παρέα να είναι μια ήσυχη απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλά για να νιώσει πλούσιος. Μια καλημέρα που ειπώθηκε με καρδιά, λίγος ζεστός καφές και μερικοί άνθρωποι που χαίρονται να σε βλέπουν να φτάνεις. Αυτό, καμιά φορά, είναι αρκετό για να φωτίσει ολόκληρη την ημέρα.