Η εκβολή της ηρεμίας...

Στις εκβολές δεν υπάρχει θόρυβος· υπάρχει συμφωνία.

Εκεί όπου το ποτάμι παύει να είναι ποτάμι και η θάλασσα δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα το δεχτεί ή θα το διαλύσει, η γη κρατά μια παράξενη ισορροπία. Το γλυκό νερό και το αλμυρό δεν συγκρούονται· συνομιλούν χωρίς λέξεις, σαν δύο μνήμες που δεν χρειάζονται συμφιλίωση για να συνυπάρξουν.

Η ηρεμία των εκβολών δεν είναι απουσία κίνησης. Είναι η πιο ώριμη μορφή της. Τα ρεύματα επιβραδύνουν, όχι από κόπωση, αλλά από κατανόηση. Ό,τι έτρεχε προς τα έξω, τώρα απλώνεται. Ό,τι κατέβαινε με βιασύνη από τις πέτρες και τα βουνά, εδώ μαθαίνει την τέχνη της διασποράς.

Στα υγρά λιβάδια γύρω τους, η σιωπή δεν είναι άδεια· είναι γεμάτη από μικρές ζωές που δεν χρειάζονται ονόματα. Καλαμιές που κλίνουν σαν να θυμούνται κάτι παλιό, πουλιά που δεν ρωτούν τον ορίζοντα πού τελειώνει, νερά που δεν επιμένουν να είναι καθαρά ή θολά—απλώς υπάρχουν.

Και ίσως εκεί να κρύβεται το παράδοξο: πως η εκβολή δεν είναι τέλος, αλλά μια ήρεμη διαπραγμάτευση με το άπειρο. Ό,τι έρχεται από μακριά δεν χάνεται· απλώς παύει να βιάζεται να φτάσει.