Τα άλογα της λιμνοθάλασσας...

Στις εκβολές, εκεί που το γλυκό νερό ξεχνάει το όνομά του και δοκιμάζει τη θάλασσα σαν ξένο σώμα, τα άλογα δεν καλπάζουν· θυμούνται.

Στέκονται μέσα στα ρηχά, με τις χαίτες τους βρεγμένες. Το δέρμα τους κρατά ακόμα τη σκόνη των περασμένων χωραφιών, μα τα μάτια τους έχουν πάρει το χρώμα της αλμύρας. Δεν είναι άλογα της γης πια· είναι ενδιάμεσες υπάρξεις, όπως οι εκβολές.

Κάποτε έτρεχαν σε μονοπάτια που ήξεραν το όνομά τους. Τώρα ακούν το νερό να αλλάζει γλώσσα κάτω από τις οπλές τους. Και κάθε κύμα που ανεβαίνει λίγο παραπάνω δεν είναι εισβολή, αλλά μνήμη που επιστρέφει.

Στα πλευρά τους φωλιάζουν οι σκιές των καλαμιών. Στην ανάσα τους περνούν ερωδιοί σαν αργές σκέψεις. Κι όταν ο άνεμος γυρίζει, τα άλογα δεν φεύγουν· απλώς στρέφονται, σαν να διαβάζουν ένα αόρατο ποτάμι που συνεχίζεται μέσα τους.

Εκεί, στις εκβολές, δεν υπάρχει δρόμος. Μόνο μια αργή συμφωνία ανάμεσα στο νερό που χάνεται και στο νερό που γεννιέται. Και τα άλογα είναι η σιωπηλή γέφυρα ανάμεσά τους.