Το χωριό.

Το χωριό δεν είναι ένας τόπος πάνω στον χάρτη· είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο χρόνος θυμάται τον εαυτό του.

Εκεί οι δρόμοι δεν οδηγούν μόνο σε σπίτια, αλλά σε πρόσωπα που έφυγαν, σε φωνές που σώζονται ακόμη μέσα στα πλατάνια, σε καλοκαίρια που αρνούνται να γίνουν παρελθόν.

Τα βράδια, όταν η σιωπή κατεβαίνει από το βουνό, το χωριό μοιάζει με βιβλίο που το διαβάζει η νύχτα. Οι αυλές, τα πηγάδια, οι πέτρινοι τοίχοι και τα γέρικα δέντρα γίνονται λέξεις μιας ιστορίας που κανείς δεν έγραψε και όλοι κληρονόμησαν.

Επιστρέφω συχνά εκεί. Όχι για να δω τον τόπο μου, αλλά για να συναντήσω εκείνον που ήμουν. Γιατί το χωριό, περισσότερο από κάθε άλλο μέρος, γνωρίζει ότι η μνήμη δεν κατοικεί στο παρελθόν· κατοικεί μέσα μας και περιμένει να την περπατήσουμε ξανά.