Η Παλιά Αυλή.

 

Η παλιά αυλή δεν είναι τόπος· είναι χρόνος που έμαθε να μένει.

Εκεί, οι πέτρες θυμούνται βήματα που κανείς δεν ακούει πια, η συκιά υψώνει ακόμη τη σκιά της σαν ευλογία, και το πηγάδι φυλάει στο σκοτάδι του φωνές που έγιναν σιωπή.

Κάθε απόγευμα ο ήλιος επιστρέφει σαν πιστός αναγνώστης του ίδιου βιβλίου. Ξαναδιαβάζει τον ασβέστη, τις γλάστρες, τα ξεχασμένα σκαλοπάτια και τα μετατρέπει σε χρυσές υποσημειώσεις μιας ζωής που πέρασε χωρίς να χαθεί.

Η παλιά αυλή γνωρίζει ένα μυστικό: πως τίποτε δεν φεύγει πραγματικά. Όσα αγαπήσαμε αλλάζουν μορφή και γίνονται άρωμα βασιλικού, τρίξιμο ξύλινης πόρτας, τραγούδι τζιτζικιού μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Κι έτσι, όταν την αντικρίζω, δεν βλέπω έναν παλιό χώρο. Βλέπω έναν μικρό λαβύρινθο μνήμης, όπου κάθε γωνιά οδηγεί στο ίδιο κέντρο: εκεί όπου ο χρόνος και η νοσταλγία κάθονται ακόμη στο ίδιο πέτρινο πεζούλι.